Selecteer een pagina

Sommige van jullie wisten al dat Melanie ziek is. Dit was voor ons beide nogal schrikken omdat het behoorlijk heftig was (namelijk bloed bij de ontlasting), nu gelukkig wel de betere kant op. Maar ja, wat nu? Laten we ons nu uit het veld slaan of gaan we juist verder?

Melanie heeft al jaren problemen met haar darmen. Stress is de grootste boosdoener, maar ook lactose en gist (dus bijvoorbeeld melk, yoghurt, brood en bier) kan Melanie niet verdragen. Nu is dat bier niet zo’n probleem, wel jammer soms 😉 Maar daardoor letten wij al jaren op wat we eten. We zullen even bij het begin beginnen.

Vroeger toen Melanie een jaar of (..) was kreeg Melanie ineens last van haar darmen, veel diaree en bloed bij de diaree. Omdat dit al jaren geleden is waren ze nog niet zo ver met de onderzoeken van darmen zoals ze nu zijn. Toch naar de huisarts, bloed en ontlasting testen. Kwam niks uit, prikkelbare darm. “Moet je maar mee leren leven.” Zei de huisarts. Maarja ondertussen had ze wel al weken diaree en kon ze dus niks ondernemen zonder te zoeken naar uitwegen van een wc. Enigste wat ze kon doen was veel drinken en licht verteerbaar voedsel eten. Melanie haar moeder is kapster, daardoor kent haar moeder een hoop mensen. Via via komen we bij een diëtiste uit die het een en ander vraagt en ons adviseert maar eens te stoppen met lactose producten. Eerst maar eens stoppen met kauwgom dus, want die at ze bijna iedere dag. Steeds minder lactose, dus geen toetjes meer, geen yoghurt meer. Gelukkig ging het daardoor erg snel beter. Op eigen onderzoek er dus achter gekomen dat Melanie een intolerantie heeft voor lactose. Geen allergie, dat is nog net een stapje erger.

Daarna inmiddels 3 jaar geleden, Bram staat op het punt om op uitzending te gaan. De avond voordat hij weggaat. Bloed met diaree. Balen, want Melanie gaat Bram alleen naar het vliegveld in Eindhoven brengen. Gelukkig komt het allemaal net goed maar ’s middags wel meteen naar de huisarts. We hadden ’s avonds al naar de ehbo-post gebeld, maar die vonden dat ze maar naar haar eigen huisarts moest gaan. ’s Morgens dus meteen een huisarts gebeld, Bram weggebracht en hup naar de huisarts. Inmiddels dacht Melanie trouwens dat ze over de lactose heen was gegroeid, het was immers al zo lang geleden dat ze er last van had gehad. Ineens herinnert ze zichzelf dat dit lijkt op wat ze jaren geleden heeft gehad. Ze belt haar moeder, ja exact dezelfde symptomen. Na een tijdje goed nadenken, owja ze had drie keer ’s morgens melk gedronken. Oeps te veel van het goede. Daarna ebt het snel weer weg. Storm in een glas water achteraf.

Twee weken geleden merkte Melanie op dat ze wat last kreeg van diaree. Een bekend probleem met stress en aangezien we met veel ontwikkelingen bezig waren van ons tiny house en de verkoop van ons huis staat ze er niet van te kijken. Het kabbelt een beetje door en een week later barst alles weer los. Water-diaree en bloed erbij. Werk bellen en naar de huisarts. Zou ik dan toch weer lactose op hebben? Tegenwoordig letten we zo goed op wat we eten, we eten geen brood meer, let op de lactose. Melanie voelt zich even uit het veld geslagen. Wat nu? Bij de huisarts willen ze het even aankijken als ik weer even helemaal geen lactose neem. Helaas wordt het niet beter. Melanie wordt steeds zieker.

Bram is op oefening en komt na een paar dagen thuis. Hij is bezorgt, Melanie heeft veel last van buikkrampen en ziet er niet goed uit. Na een paar dagen toch maar weer de huisarts bellen, gaat niet goed. Inmiddels is Melanie 7 kilo afgevallen, wat behoorlijk is als je normaal maar 62/63 kilo weegt. De huisarts begrijpt de ernst en Melanie verzwakt helemaal. Bram kan gelukkig zorgverlof nemen om voor Melanie te zorgen, want het ziet er echt niet goed uit. Bram zorgt voor eten en drinken zodat Melanie krachten kan sparen. Op het hoogtepunt gaat ze 23x per dag naar de wc. Iedere keer moet ze bijkomen op de bank. Inmiddels hebben we bloed laten afnemen en ontlasting opgestuurd. Helaas duurt het wel een week voordat we alle uitslagen hebben, nog langer wachten terwijl Melanie steeds zwakker wordt. Begint te hoesten en krijgt er verkoudheid bij. Wat haar nog meer energie kost. ’s Nachts slapen we beide erg slecht omdat ze er tig keer uit gaat om naar de wc te gaan. Best heftig allemaal. Melanie is erg blij dat Bram in ieder geval voor haar kan zorgen, zodat ze niet met een infuus opgenomen hoeft te worden in het ziekenhuis.

Eindelijk zijn de bloeduitslagen binnen, daaruit komt niet veel bijzonders. Wel een ontsteking. Waarschijnlijk in de dikke darm, want daar heeft Melanie het meeste pijn als ze bij de huisarts komt voor nog een controle. Gelukkig snapt de huisarts dat er actie ondernomen moet worden, net voor Pasen willen ze toch wat meegeven om te zorgen dat de ontsteking weggaat. Een antibiotica-kuurtje dan maar, niet echt meest ideaal omdat dit ook de goede bacteriën in je darmen dood. Het is niet anders, hopen dat het aanslaat.

Een paar dagen later begint Melanie eindelijk weer wat eetlust te krijgen. Soms at ze maar twee eitjes op een dag, met een hoge verbranding die ze altijd heeft niet echt bevorderlijk voor het aankomen. Gelukkig weet Bram veel over voeding door alles wat we samen hebben meegemaakt met mijn darmen en de sportieve kant van hem zelf. We weten het samen zo uit te kienen dat ik langzaam aan in ieder geval niet meer af val. Gelukkig slaat de antibiotica na een paar dagen aan. Daarna gaat het gelukkig snel een stuk beter met Melanie. Maar wat een rollercoaster! Het zet je wel met beide benen op de grond. Wat als dit nu tijdens het reizen was gebeurd? Wat nu als ik een chronische darmziekte heb? Wat als ik opgenomen moet worden?

Allemaal vragen die toch wel door ons hoofd gespookt hebben, doen we hier nu wel goed aan? Moeten we ons huis wel verkopen? Aan de ene kant heeft het ons wel bewust gemaakt dat wij altijd op onze voeding moeten letten. Melanie moet nog meer gaan opletten omdat het nog eens zou voor kunnen komen. En Bram zal mee moeten doen, want ja we eten nou eenmaal samen. Stiekem zijn we erg blij met de manier waarop we gaan reizen. We zullen regelmatig in de rimboe staan, wat er voor zorgt dat we zelf eten zullen moeten maken. Iedere dag in een restaurant zou Melanie nooit volhouden. Gezond eten zal dus altijd een rode draad blijven spelen in ons leven, maar onze droom opgeven, nooit! We zijn er alleen maar meer achter dat we onze droom nu waar moeten maken. Want er kan altijd iets met je gebeuren, ook al ben je nog jong. Je kunt zomaar uit het veld geslagen zijn. We laten ons niet afleiden, maar nemen wel maatregelen om zo gezond mogelijk op reis te gaan. Nog meer verdiepen in droogvoer wat we mee kunnen nemen en nog meer gebalanceerd. We zullen jullie in volgende blogs daarom ook wat meer vertellen over ons gezonde en sportieve leven en hoe we dat met reizen gaan doen.

 

Onze shop al Bekeken?

 

of Volg onze offroad route op social media

High on life till we die !